PISADAS NA NEVE, o relato recoñecido.

Corría o ano 1941. Livya, unha rapariga de faciana pálida, ollos dun azul acuoso e o cabelo louro máis fermoso que contemplei. Vivía cos seus pais e seu irmán, uns anos máis pequeno que ela, agochados nun pequeno refuxio as aforas de Lublin. Por aqueles tempos o meu traballo foi moi duro, inda así, visitábaa sempre que podía. Al igual co resto das persoas, ela non me vía.

Cando abriron o campo de exterminio de Majdanek, aquela extensión gris preto de Lublin, a cousa empeoró. Atoparon a miña Livya e a súa familia.

Os Nazis obrigáronlles subir a un tren. Na mentres choraba ficaba a fermosa paisaxe da Polonia nevada, por un pequeno ventanuco daquel tren. Eu quería consolala, pero…como vas consolar a unha persoa que non te ve? Unha idea cruzou os meus turbados pensamentos, inda que non estaba ben fíxeno. Debuxei unha pequena cara feliz na empañada fiestra. Esbozou un tímido sorriso na mentres mormuiaba “Gracias”. Estou segura de que non me podo ver, inda así doume as gracias.

O lonxe debuxáronse unhas edificacións impoñentes, onde remataban as vías do tren, alí estaba Majdanek. Por sorte ou desgracia non os executaron ó chegar coma a moitos outros. Non na quería levar, inda non.

A miña fermosa xudía sabía labrar a terra e tocar o piano, por iso foilles útil.

Os días foron pasando, e como os días, eu pasaba por alí facendo o meu traballo. Parábame a escoitar como todas as noites tocaba o piano, as veces hasta que lle sangraran os dedos.

Tras un mes andando descalza pola fría neve, a nai de Livya,  unha muller alta e alegre que sempre miraba o lado positivo das cousas, enfermou. En poucas horas foi conducida as cámaras de gas xunto con outros moitos xudeus. A probe e indefensa nena non podo crer que xa non volvería a ver a súa nai. Eu sentinme culpable vendo aqueles ríos que esvaraban pola súa faciana confundíndose ca cor dos seus ollos. Como non sentirme culpable? Aquela noite non tocou o piano. Probablemente os Nazis castigáronma, non o sei, pode que sexa o único que non saiba ou non quixen saber; naquel intre andaba por España en asuntos do xeneralísimo Franco.

Ó día seguinte, tiña feridas nas costas, pero seguía sorríndolle o seu irmán, nunca lograría entendela. Non era coma o resto.

Majdanek era duro, o frío, sen comida, o cheiro e os corvos negros. Inda así ela seguía co seu sorriso. E tan difícil entender a algúns humanos, hasta nos momentos máis difíciles seguen tendo Fe en deuses imaxinarios. Tampouco entendo porque poden matarse entre eles por crenzas, linguas, diñeiro…creo que nunca o entenderei.

Pasados uns días, non sei cantos, pois para min o tempo pasa máis rápido. Houbo unha revolución. Os xudeus negáronse a traballar. Os alemáns fixéronlles cavar longas fosas onde foron fusilados, incluído  o pai de Livya, un home alto e serio con fortes principios pero que respetaba os dos demais, cría na libertade e paz, e gañou a morte.

Os dous nenos quedaron sos. Ela non sabía que eu estaba alí intentando coidala na medida do posible. Moitos outros estaban desesperados, pero ela non, era forte e loitadora, tiña que coidar a seu irmán, o seu “todo”.

Os dous nenos vían como chegaba o tren todos os días cheo de xente, a maioría eran executados.

Unha semana despois da morte de seu pai, os Nazis ameazaron con matala, xa estaban fartos de oír a mesma melodía o piano. Un dos oficiais, que lle houbese gustado ser compositor, ofreceuse para mostrarlle máis pezas. Cantos soños se rompen nas guerras e cantas vidas se perden nestas?

Por un erro, o irmán de Livya entrou nas cámaras de gas. E…xa está, o seu “ todo” foise para sempre, rápido e sen entender. Perdeu todo o que amaba, eu quería devolverllo…pero non se pode.

O seu sorriso desapareceu, chorou desconsoladamente durante días.

Un día vinna asomarse as reixas coma se fose unha pantasma, e sen que se decatasen, saltounas rañándose as mans, cara…os seus pés descalzos. Xa o perdera todo, xa nada importaba, só quería correr libre polo bosque, non quería perder a súa libertade.

Os soldados seguiron as pisadas tinguidas de sangue que foi deixando na branca neve.

Aquela mañá reuniron a todos os presos. O oficial ó mando apuntando cun revolver a cabeza da miña xudía dixo:“ Isto pasa cando te escapas de aquí”

O profesor de música púxose diante da nena, seu irmán, aquel Nazi, non dudou en matalo (non tiña corazón). Apartou o cadáver, e mentres ela choraba en silencio…matouna.

Aí estaba o seu corpo tirado na branca neve que se ía tinguindo de do vermello da súa sangue, o seu fermoso cabelo espallado e seus ollos derramaron unha derradeira bagoa.

Nunca volvería a chorar, nunca volvería a rir, pero tampouco volvería a respirar.

Unha man agarrou a miña, era ela, sorriume. Agora podía verme, observamos o seu corpo sen vida e nos aloxamos entre a guerra, a dor e o sufrimento. Oxalá non estivese facendo iso, pero tiña que facelo, si, o final tívena que levar, moi o meu pesar, pero leveina, nunca fixen nada tan cruel…

Por certo, que modais os meus, non me presentei, eu son…

A MORTE.

 

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *